De manier waarop de mens grondstoffen verbruikt en afval achterlaat is alarmerend. Een deel van dit afval komt terecht in zee. De aanleiding om met afval, gevonden op het strand, te gaan werken is de fascinatie die ik voel bij het jutten. Het herinnert mij aan vroeger, toen ik als kind allerlei objecten maakte van materiaal dat ik op straat vond. De jutvangst geeft mij vaak direct een idee voor het te maken object, sober of uitbundig, in combinatie met elkaar of juist niet.

Het ethische begrip afval en de weggooicultuur vormen het belangrijkste deel van mijn artistieke vraag: Hoe kan ik mijn publiek, de toeschouwer, aanzetten tot nadenken over het bronmateriaal en de verwante wereldproblematiek?

Ik gebruik strandjutten om mijzelf uit te drukken in een vorm van kunst, waarin het zwerfafval in zijn huidige vorm een nieuw leven ingeblazen krijgt. Om de omvang van het afvalprobleem te laten zien bouw ik een wereld van afval.